Bij het opruimen van mijn zolder kom ik een doos tegen met oude foto’s. Op de doos, die voorzien is van mijn prachtige handschrift, zie ik staan foto`s pioniersessie Hongarije. Automatisch dwalen mijn gedachten af naar deze memorabele sessie.  Pionieren was het motto destijds, ik reed letterlijk tegen dit bijzondere water aan. De naam van het water weet ik niet meer maar wel enkele bijzondere kenmerken.

Het betrof hier een groot meer dat gecreëerd was door de plaatselijke bevolking, de visstand diende onder meer om het dorpje te voorzien van voedsel. Opvallend was dat het meer opgesplitst was in een kaal gedeelte en een gedeelte met alleen maar afgezaagde stronken. In het midden een oude bedding van wat eens een stroompje moet zijn geweest. Een rubberboot was hier een groot risico vanwege de vele boomstronken.

Bij een dorpsbewoner (Jozef) heb ik die week voor een tientje en een zak hondenbrokken een ijzeren roeiboot gehuurd. Ik twijfel nu nog wie die brokken heeft gegeten, want de eigenaar des huizes leek zelf erg trek te hebben in de brokken.  De rottweiler trok bijkans de ketting uit de muur, ‘gek werd tie’ van de hondenbrokken.

Ik had geen benul of er karper aanwezig was op dit water, maar de zoektocht kon beginnen. Met mijn broer waren we de eerste buitenlanders op dit magische water! Hier droom je van als karpervisser en we begonnen met voeren, de eerste drie dagen geen enkele piep uit de optonic, noch teken van karper en de vertwijfeling sloeg toe.

Toch vertrouwen houden en doorzetten en dat betaalde zich op dag vier uit! Die dag en de dagen erna vingen we  16 karpers tot 35 pond.